STANDARD RASY - GOŃCZY POLSKI - POLISH HUNTING DOG
Pies myśliwski - wcześniej Polish Scenthound - jedna z polskich ras psów gończych

Gończy polski jest rodzimą rasą polską, występującą na terenie Polski południowej (Bieszczady, Beskidy, Pieniny, Podhale).

Wygląd ogólny:
Pies lekkiej, zwartej, sprężystej budowy (o cieńszej kości niż ogar polski) świadczącej o dużej ruchliwości i odporności na trudne warunki pracy w terenach górskich. Średniego wzrostu, nie przekraczający 60cm, o sylwetce prostokątnej (9:10), krótkowłosy, czarny podpalany.

Charakter:
Zrównoważony, łagodny, jest psem brawurowo odważnym, ale też roztropnym, inteligentnym, podatnym na tresurę. Nie agresywny, ale nieufny w stosunku do obcych. Nieoceniony stróż.

Użytkowość:
Używany do polowania na zwierzynę płową i czarną, w szczególności na dziki, sporadycznie na zające i lisy na terenach górskich południowej Polski. Charakterystyczny jest melodyjny gon o zmieniającej się tonacji, u suk znacznie wyższy.

Głowa:
Wygląd ogólny: szlachetna, proporcjonalna do całości. Długość mózgoczaszki równa się długości pyska. Pokrywa czaszki lekko wypukła, krawędź czołowe słabo zaznaczona, guz potyliczny wyczuwalny ale nie wyrazisty. Wargi: mięsiste, dobrze pokrywające uzębieni, z niewielką fałda w kątach szpary pyska. Nos: czarny, nozdrza rozwarte. Uzębienie: mocne, równe, białe, zgryz nożycowy, pełny komplet zębów pożądany. Oczy: średniej wielkości, wyraźnie skośne, nie ukazujące białek, powieki nieobwisłe. Uszy: zwisające, lekkie, trójkątne, średniej wielkości. Osadzone nisko na wysokości zewnętrznego kąta oka. U nasady szerokie, przednim brzegiem przylegające do policzków, u dołu zaokrąglone, pokryte gładką, jedwabistą sierścią.

Szyja:
Średniej długości, muskularna, dość gruba, umiarkowanie wzniesiona, w przekroju owalna. Skóra na szyi luźna, ale nie tworząca podgardla.

Tułów:
Grzbiet: prosty, dobrze umięśniony. Kłąb: zaznaczony. Lędźwie: szerokie, dobrze umięśnione. Zad: nie przebudowany ani ścięty. Klatka piersiowa: głęboka, sięgająca do łokcia, przedpiersie miernie zaznaczone, żebra daleko zachodzące.

Brzuch: łagodnie podkasany.

Ogon:
Sięgający do stawu skokowego, średniej grubości, dobrze okryty włosem, ze śladem szczotki. W spokoju opuszczony i wygięty szablasto, w napięciu wznoszony nieco powyżej linii grzbietu.

Kończyny przednie:
Oglądane z przodu proste, łopatka długa, skośnie ustawiona. Przedramię proste suche, przekrój kości owalny, łokcie skierowane do tyłu, nie odstające, ani nie wciśnięte. Ramię ustawione w stosunku do łopatki pod kątem lekko rozwartym, śródręcze suche, sprężyste, lekko wychylone do przodu. Odległość od łokcia do podstawy równa się połowie wysokości w kłębie.

Łapa:
Zwarta, lekko owalna. Palce wypukłe, lekko wysklepione. Pazury ciemne. Opuszki o grubej skórze.

Kończyny tylne:
Oglądane z tyłu proste, uda szerokie muskularne, staw skokowy nisko opuszczony. Podudzie silnie umięśnione. Łapy jak w kończynach przednich.
Uwaga: Wilcze pazury należy usuwać u szczeniąt.

Szata:
Włos na tułowiu twardy, sztywny i przylegający. Podszycie gęste, obfitsze zimą, słabsze latem. Na głowie i uszach włos krótki jedwabisty. 

Umaszczenie:
Czarne z wyraźnie odgraniczonym podpalaniem czerwono-brązowym. Czekoladowe podpalane i rude. Podpalanie nad oczyma, na pysku, podgardlu, piersi, wewnętrznej i tylnej stronie ud w okolicy odbytu na palcach, na dolnej stronie ogona do 1/3 lub 1/2 jego długości. Małe białe znaczenia na palcach i piersi nie stanowią wady.

Wysokość:
W kłębie: pies 55-59cm, suka 50-55cm 

Wady dyskwalifikujące:
Przodozgryz, tyłozgryz, wnętrostwo.

Błędy i usterki:
Zgryz cęgowy, za długi lub za krótki tułów, wysokonożność, jasne okrągłe oko, zbyt cienka kość, niedostateczne wyraźnie ograniczone podpalanie oraz wszelkie inne odstępstwa od wzorca.

STANDARD RASY - GOŃCZY BERNEŃSKI - BERNER LAUFHUND
Pies myśliwski - wcześniej Bernese Hound - jedna z ras psów gończych

Gończy berneński - jedna z ras psów, należąca do grupy psów gończych i posokowców, zaklasyfikowana do sekcji psów gończych. Data publikacji obowiązującego oryginału standardu i klasyfikacji FCI: 11.05.1993

Krótki rys historyczny
Rasa powstała w XI wieku. Przetrwała do dziś głównie dzięki powstałemu w 1931 roku Szwajcarskiemu Klubowi Psów Gończych. Szwajcarskie psy gończe są bardzo starą rasą. O ich obecności w czasach rzymskiej Helwecji świadczy mozaika odkryta w Avenches, na której przedstawiona jest sfora psów odpowiadających współczesnym odmianom szwajcarskich psów gończych. W XV wieku poszukiwane były przez włoskich hodowców psów, zaś w XVIII wieku przez Francuzów ze względu na wyjątkowe uzdolnienia do trudnego polowania na zające. Ich rodzima hodowla z pewnością podlegała wpływom psów gończych ras francuskich, sprowadzanych do Szwajcarii przez najemników. W 1882 roku został ustalony wzorzec dla każdej z 5 odmian gończego szwajcarskiego. W 1909 roku wzorce te zostały zweryfikowane i stwierdzono całkowite wyginięcie psa gończego Tchurgovie. 22 stycznia 1933 roku dla czterech odmian gończego szwajcarskiego został ustalony jeden wzorzec. Dawna odmiana psa gończego z Jury typu psa Św. Huberta dziś już praktycznie wyginęła. W Polsce pierwsze dwie suki pojawiły się w 2008 w Warszawie w hodowli CERVARIUS FCI oraz 2009 w hodowli Gończa Złaja FCI.

Użytkowość
Od początku psy tej rasy wykorzystywane są przez myśliwych polujących w Alpach. Wg. klasyfikacja FCI: - Podlega próbom pracy.

Charakter i temperament
Aktywny i pojętny. Żywy o silnej pasji łowieckiej, łagodny, pojętny, bardzo przywiązany do właściciela.

Wygląd
Umaszczenie jest trójkolorowe, na tułowiu czarno-białe, z podpalaniem na pysku i czasem na nogach. Podszerstek miękki, a sierść zewnętrzna twarda i gęsta. Kufa i szyja mocne. Uszy długie i stożkowate. Pies średniej wielkości, o dobrej budowie, świadczącej o sile i wytrzymałości, długa kufa i sucha głowa ozdobiona długimi uszami nadaje mu szlachetnego wyglądu

Głowa
Mózgoczaszka
Czaszka wydłużona, wąska, sucha, szlachetna, wysklepiona; guz poty- liczny wyraźnie zaznaczony; osie czaszki i kufy lekko rozbieżne. Stop zaznaczony, ale nie przesadnie.
Trzewioczaszka
Nos całkowicie czarny, dobrze rozwinięty, nozdrza szeroko rozwarte. Kufa dokładnie tej samej długości co mózgoczaszka; finezyjnie rzeźbiona, wąska, ani kwadratowa, ani spiczasta; grzbiet nosa prosty lub lekki garbonos. Wargi niezbyt mocno rozwinięte, fafle dokładnie przykrywają żuchwę, spojenie warg lekko rozwarte. Szczęki mocne. Policzki suche, łuki jarzmowe niezbyt wydatne. Zęby mocne, uzębienie pełne, regularne, zgryz nożycowy, tzn: tylne powierzchnie siekaczy górnych ściśle przylegają do przednich powierzchni siekaczy dolnych. Zęby osadzone prostopadle w szczękach. Dopuszczalny zgryz cęgowy. Tolerowany jest brak jednego lub dwóch przedtrzonowców (P-1 lub P-2). Trzonowców M-3 nie bierze się pod uwagę.
Oczy
brązowe, mniej lub bardziej ciemne, zależnie od umaszczenia, lekko owalne, średniej wielkości, o łagodnym wyrazie; brzegi powiek dobrze pigmentowane, powieki idealnie przylegają do gałki ocznej.
Uszy
osadzone poniżej linii oczu, nieco z tyłu czaszki, u nasady nieco węższe; długie, sięgające co najmniej do wierzchołka nosa; nie są odstające, wąskie, opadające, pofałdowane lub zwinięte w "korkociąg", zaokrąglone na końcach, giętkie, pokryte delikatnym włosem.

SZYJA
Długa, elegancka, dobrze umięśniona; z nieco luźną skórą, ale bez wyraźnego podgardla.

TUŁÓW
Linia górna: szyja, grzbiet, zad i ogon tworzą harmonijną, zwartą linię. Kłąb nieznacznie zaznaczony, szyja wydatna. Grzbiet zwarty i prosty, lędźwie dobrze umięśnione, sprężyste. Zad lekko spadzisty, długi, dobrze związany z linią grzbietu, nie wyższy niż kłąb. Klatka piersiowa: jej głębokość jest większa od szerokości, mostek sięga co najmniej do łokcia; dobrze rozbudowana ku tyłowi; żebra lekko wysklepione. Linia dolna i brzuch: brzuch lekko podkasany ku tyłowi; boki pełne.

OGON
Osadzony na przedłużeniu zadu, średniej długości, na końcu cieńszy i nieznacznie zakręcony ku górze; w spoczynku lub w powolnym ruchu naturalnie zwieszony, bez wyraźnego zakręcenia; kiedy pies ma wyraźnie napiętą uwagę lub przy szybszych chodach noszony jest nad linią grzbietu, ale nigdy nie jest zarzucony na grzbiet, ani zakręcony. Dobrze owłosiony, ale nie kosmaty.

KOŃCZYNY
Kończyny przednie bardzo silnie umięśnione, ale nie ciężkie, suche; kościec średniej grubości; widziane z boku proste; widziane od przodu, równoległe. Łapy ustawione dokładnie w osi tułowia. Łopatki długie i ukośne, dobrze związane z tułowiem. Kąt łopatkowo-ramienny mierzony w idealnych warunkach ok. lOO o . Ramię nieco dłuższe niż łopatka, ukośne, przylegające do tułowia, dobrze umięśnione, ale nie ciężkie. Łokcie przylegające do klatki piersiowej. Przedramię proste, silne i suche. Nadgarstki mocne i szerokie. Śródręcze stosunkowo krótkie; widziane od przodu, ustawione w linii pionowej przedramienia; widziane z profilu, lekko pochylone. Łapy zaokrąglone, palce zwarte; opuszki twarde i grube; pazury mocne a ich kolor zależy od umaszczenia psa. Kończyny tylne bardzo silnie umięśnione, ale proporcjonalne i harmonijne z kończynami przednimi; widziane z tyłu, proste i równoległe. Udo długie, ukośne, silnie, ale nie przesadnie umięśnione. Kątowanie stawu biodrowego około 110°. Kolana nie są zwrócone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Kątowanie stawu kolanowego około 120°. Podudzia długie, muskularne, ścięgna wyraźne i suche. Śródstopia dość krótkie, prawidłowo ustawione, równoległe. Brak wilczych pazurów (dopuszczalne usuwanie). Kątowanie stawu skokowego około 130°. Łapy zaokrąglone; palce zwarte; opuszki grube i twarde; pazury mocne w kolorze zależnym od maści.

CHODY
Ruch regularny i harmonijny, długi skok w galopie (foulee); zad zapewnia dużą siłę napędową; kończyny poruszają się równolegle do płaszczyzny pośrodkowej tułowia; przemieszczenia kłębu w linii pionowej regularne i umiarkowane, nie są obserwowane wyraźne ruchy w płaszczyźnie poziomej linii górnej; ruchy głową i szyją na boki nieprzesadne.

SKÓRA
Delikatna, sprężysta, napięta, różnego koloru u czterech odmian: a) gończy berneński - skóra czarna pod czarnym włosem i biała z niewielkimi czarnymi plamami pod włosem białym,

OKRYWA WŁOSOWA
Włos krótki, gładki i gęsty, bardzo delikatny na głowie i na uszach. Umaszczenie: a) gończy berneński - białe w czarne łaty lub z czarnym siodłem; jasnopłowe do ciemnopłowych podpalania na policzkach, nad oczami, na wewnętrznej powierzchni uszu i wokół odbytu; czasami nieznaczne cętkowanie.

WZROST
Wysokość w kłębie: - psy 49 - 59 cm, - suki 47 - 57

WADY
Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę zależnie od stopnia ich nasilenia. Wygląd ogólny mało dystyngowany, ociężały lub zbyt słaby. Znaczne dysproporcje pomiędzy długością psa, głębokością klatki piersiowej a wysokością w kłębie. Czaszka zbyt szeroka, zbyt wysklepiona lub zbyt płaska. Kufa zbyt krótka lub zbyt długa, zbyt kwadratowa lub wąska. Grzbiet nosa wklęsły. Stop zbyt wyraźnie zaznaczony. Zbyt ciężkie fafle. Oko jasne, o agresywnym wyrazie, widoczna spojówka. Ucho płaskie, ciężkie, zbyt krótkie lub zbyt wysoko osadzone. Szyja zbyt krótka. Nadmierne podgardle. Klatka piersiowa zbyt płytka, słabo wysklepiona lub beczkowata. Grzbiet łękowaty lub karpiowaty. Zad spadzisty lub zbyt krótki. Brzuch podkasany, boki zapadnięte. Kończyny zbyt delikatne lub o wadliwej postawie. Łopatka zbyt spionowana, ramię zbyt krótkie. Przednie łapy luźne. Niedostateczne kątowanie kończyn tylnych, krowia postawa. Obecność "wilczych" pazurów na tylnych kończynach. Źle osadzony ogon, zbyt wysoko noszony, zakręcony, noszony na bok, gruby lub kosmaty. Włos szorstki lub kosmaty. Nieprawidłowe rozmieszczenie kolorów lub znaczeń u: gończy berneński - zbyt liczne czarne cętki, podpalanie na zewnętrznej powierzchni uszu. Osobniki lękliwe lub kłótliwe.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE
Brak typu. Wysokość w kłębie niższa lub przekraczająca granice określone we wzorcu. Wierzchołek nosa pozbawiony pigmentu. Przodozgryz lub tyłozgryz. Ektropium lub entropium (także operowane). Ogon zakręcony w kształcie rogu łowieckiego, załamany, ze zrośniętymi kręgami. Psy tchórzliwe lub agresywne ale nie zachowawcze wobec ludzi!

UWAGA: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

STANDARD RASY - GOŃCZY BERNEŃSKI - BERNER LAUFHUND - Bernese Hound, Schweizer Laufhund, Swiss Hound FCI - 59
Pies myśliwski - jedna z ras psów gończych szwajcarski grupy VI według klasyfikacji FCI - 59.

STANDARD RASY - OGAR POLSKI - Polish Hound
Pies myśliwski - polska ras psów gończych

Krótki rys historyczny:
Pochodzenie nazwy rasy nie jest do końca jasne, natomiast samą rasę jak wszystkie rasy gończych europejskich wywodzi się od psów św. Huberta. Prawdopodobnie dochodziło do krzyżowania tej rasy z miejscowymi rasami gończymi. Z pewnością mają one domieszkę krwi gończych z Półwyspu Apenińskiego, a w XVIII wieku skrzyżowano je z foxhoundami.
Pierwsze wzmianki o ogarach w literaturze polskiej znajdują się w poemacie Tomasza Bielawskiego „Myśliwiec” napisanym w 1595. Również Mikołaj Rej w „Żywocie człowieka poczciwego”(1568) wspomina te psy. W 1608 roku ukazał się pierwszy traktat naukowy poświęcony ogarom „O psach gończych i myślistwie z nimi” hrabiego Jana Ostroroga, wydany w pełnej formie w 1618 roku podtytułem „ Myślistwo z ogary”. Przez wieki ogar był cenionym towarzyszem myśliwych. Na podstawie zachowanych materiałów można wysnuć przypuszczenia, że psy w tym typie znane były już od XIV wieku i aż do XVIII ogary były bardzo popularne na terenach Polski. Zawirowania historii, a co za tym idzie zubożenie szlachty nieomal doprowadziły do całkowitego wyginięcia tej rasy. W wyniku licznych krzyżówek z innymi rasami oraz braku planowej hodowli prawie nie było ogarów czystej krwi.
Pracę na rekonstrukcją rasy rozpoczął w 1959 roku Piotr Kartawik sprowadzając z terenów Litwy trzy psy: BURZANA, ZORKĘ oraz CZITĘ i zakładając hodowlę „ Z Kresów”. W 1964 roku Jerzy Dylewski opracował wzorzec tej rasy, który 15 listopada 1966 roku został zarejestrowany w FCI pod numerem 52. Pod koniec lat 60. tragiczna śmierć Piotra Kartawika przerwała jego pracę hodowlaną.

Wrażenie ogólne: pies średniego wzrostu, silnej i zwartej budowy, o silnym kośćcu i pewnej masie, proporcjonalnych nogach. Cała sylwetka wskazuje na siłę i wytrwałość, mniej na szybkość. Głos w czasie gonu po tropie czysty, donośny, o średniej zmieniającej się tonacji, u suk zwykle wyższy.

Głowa: dość ciężka, o szlachetnym wykroju, z profilu zbliżona do prostokąta średniej długości, pysk wydłużony, z przodu tępo zakończony, nie klinowaty ani spiczasty. Fafle grube, zwisające, nos ciemny, duży i szeroki, dolna warga z zajadem zwisającym. Szczęki mocne, dostatecznie długie, z prawidłowym zgryzem. Żuchwa dobrze umięśniona. Czaszka tak długa jak kufa. Linia czołowa z linią kufy tworzą kąt rozwarty. Łuki brwiowe silnie rozwinięte, czoło w znacznych zmarszczkach. Kość potylicowa wyraźnie zaznaczona. Załamanie czołowo-nosowe wyraźne.
Oczy: wyraz łagodny, spokojny, skośnie, nie za głęboko osadzone, ciemnobrązowe, dolne powieki u starszych psów obwisłe.
Uszy: nisko osadzone, dość długie, luźnie wiszące, u dołu lekko zaokrąglone. Dolne partie zawijają się ku środkowi, szczelnie przylegające do głowy.
Szyja: u nasady przy tułowiu znacznej grubości, silna, muskularna, średniej długości. Podgardle zwisające z dużą ilością fałdowanej skóry.
Tułów: linia grzbietu prosta z wyraźnie wzniesionym kłębem, grzbiet długi, szeroki, dobrze umięśniony, lędźwie stosunkowo krótkie; zad szeroki, muskularny, dość długi, lekko zaokrąglony; klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci, umiarkowanej szerokości, o znacznej pojemności, żebra prawdziwe i rzekome są długie ustawione prawie pionowo; brzuch nie podkasany, boki pełne, słabizny krótkie.
Ogon: gruby, stosunkowo nisko osadzony, opuszczony w dół sięga nieco poniżej stawu skokowego, lekko wygięty w ruchu powolnym uniesiony nieco do góry, lecz nie zakręcony; podczas gonu pies trzyma go poniżej linii grzbietu z lekkim odchyleniem na bok.
Kończyny przednie: nogi o mocnym kośćcu muskularne, oglądane od przodu proste i ustawione równolegle, widziane z boku przedramiona są pionowo ustawione; długość nóg równa się połowie wysokości w kłębie lub nieco więcej; łopatka długa, skośnie ustawiona, dobrze umięśniona; ramię średniej długości, ukośnie skierowane do tyłu; łopatka tworzy z ramieniem kąt około 100 st. przedramiona długie, o mocnym kośćcu i sprężystych ścięgnach; łokcie powinny przylegać do tułowia i nie być wciśnięte, ani odstające; śródręcza dość krótkie i ustawione lekko od siebie. Palce dobrze wygięte z jędrnymi opuszkami są ściśle zwarte w łapę okrągłego kształtu; pazury grube koloru czarnego, przy palcach białych mają barwę rogową.
Kończyny tylne: nogi oglądane z boku są odstawione nieco do tyłu, widziane od tyłu są proste, równoległe; uda długie, szerokie, muskularne; kąt w stawie biodrowym około 100st.; podudzia średniej długości o mocnym kośćcu, muskularne, skośnie skierowane do tyłu; w stawach kolanowych i skokowych dobrze ukątowane; kość piętowa mocna, śródstopie dość długie i ustawione prawie pionowo. Palce jak u kończyn przednich.
Chód: drobny, powolny, ociężały trucht, podczas polowania szuka i goni w ciężkim galopie.
Skóra: na tułowiu i kończynach gładka, ściśle przylegająca, na czole tworzy zmarszczki, a na podgardlu fałdy.
Owłosienie i umaszczenie: sierść na głowie, kufie, uszach i na nogach krótka i gładka, na pozostałych częściach ciała średniej długości, gruba i twarda; na karku, pośladkach i spodzie ogona nieco dłuższa; pod włosami okrywowymi występuje gęste, miękkie podszycie. Sierść koloru czarnego lub ciemnoszarego okrywa w kształcie czapraka cały kark, zachodząc nieco na tył głowy, cały grzbiet aż do ogona, boki tułowia i wierzch ogona; na głowie, szczególnie nad oczami, na kufie, uszach, przodzie szyi, na barkach, przedpiersiu, podbrzuszu, udach oraz kończynach przednich i tylnych występuje podpalanie o odcieniu od ciemnożółtego do mahoniowego; uszy są zawsze ciemniej umaszczone, dopuszczalne są: biała strzałka na głowie i grzbiecie nosa, biała plamka na piersi, białe dolne części kończyn lub same palce oraz koniec ogona.
Wymiary ciała: masa psa 25-32 kg, suki 20 - 26 kg. Wzrost psa 56 - 65 cm, suki 55 - 60 cm
Wady: zbyt długie lub małe odstające uszy. Głowa bez wyraźnie zarysowanej potylicy i ze słabymi łukami brwiowymi. Kufa zbyt ostro zakończona lub czarna. Ogon cienki, za krótki lub za długi i źle owłosiony, zakręcony. Klatka piersiowa słabo rozwinięta. Wadliwy zgryz. Chrapliwy głos.

COOGAR
Pies myśliwski - mix Ogara Polskiego i American Black and Tan Coonhound - krzyżówka międzyrasowa psów gończych

W dniu 24 października 2010 r. Plenum Zarządu Głównego Związku Kynologicznego w Polsce zatwierdziło plan hodowlany dla psów pochodzących z krzyżówki międzyrasowej Ogara Polskigo i American Black and Tan Coonhound. W załącznikuponiżej zatwierdzony plan hodowlany :-)

Coogar – jest to nowa krzyżówka międzyrasowa psa grupy VI według klasyfikacji FCI stworzona przez ZKwP i zatwierdzona na księgę wstępną dniu 24 października 2010. Cogary nie mogą być prezentowane na wystawach organizacji przynależnych do FCI (międzynarodowa federacja kynologiczna) ale mają prawo do rejestracji w macierzystych Oddziałach ZKwP. Mogą też uczestniczyć w konkursach psów myśliwskich organizowanych przez PZŁ (Ploski Związek Łowiecki). Coogar powstał ze skrzyżowania psa American Black and Tan Coonhound o nazwie GENESIS MAN IN THE MOON oraz trzech suk Ogara Polskiego. Fundamentem Coogara stało się 18 szczeniąt urodzonych z tych krzyżówek. Coogar urodzony w trzecim pokoleniu, posiadający pełen rodowód, po pozytywnym przeglądzie hodowlanym będzie miał możliwość zostać uznanym za ogara polskiego. Może się to jednak stać dopiero po analizie skuteczności tego programu decyzją Zarządu Głównego Związku Kynologicznego w Polsce.

plan hodowlany Coogara